آوند

کلام آخر

avand — Fri, 02 Oct 2009 16:21:32 GMT

نوشتن ، بهترین تفریح و کاردنیاست برایم و در" آوند" نوشتن ، بهانه ای بود همیشه برای رسیدن به آرامشی که شاید کسی شبیه به خود من آن را فقط حس کند و بفهمد. اما حال به دلایلی که گاه نباید گفت،گرچه می شود درباره آنها هم توضیح داد ، دیگر در آوند چیزی نمی نویسم . در آوندی که مثل همه آن داشته هایی که دوستشان دارم بی نهایت ، دوست داشتنی بود برایم .شاید زمانی دوباره بازگشتم با خانه ای جدید و همسایه دیوار به دیوار شدم با تمام آنهایی که مدتها گاه و بی گاه به رسم همسایه داری ، با یک یا چندکلمه ای مهمان خانه هایشان شدم....

...

avand — Sun, 30 Aug 2009 10:46:15 GMT

این روزها دست و دلم به نوشتن نمی رود .نه اینکه نخواهم بنویسم ، نه .اینگار هزاران حرف هست برای گفتن و چیزی نیست برای نوشتن.

میانه ...

avand — Wed, 29 Jul 2009 12:39:18 GMT

زندگی را بارها و بارها شمرده ام .از اول تا آخرش .اما همیشه به میانه که رسیده ام چرتکه ام نه بالا رفته و نه پایین آمده ، آن هم در میانه می ماند .می مانم و می ماند با نگاهی به پشت سر و امید به روزهایی که تجربه نشده اند حتی به رسم عادت.

البته این میانه خوب است گاهی .خوب است چون تکلیف ها با خودمان روشن می شود ، چون می فهمیم که چقدر فریب داده ایم خودمان را . می فهمیم که به کدام دیوارها تکیه داده بودیم و کدامشان ریخته اند که خودشان خواسته اند بریزند و ما بمانیم و لرزه هایی که خوب رسم به زمین انداختن را می دانند...

امروز باز هم در همان میانه مانده بودم وحساب و کتاب می کردم با خودم و روزها و آدمها.فریبهایم به حمد او ،کم بودند اما دیوارهای فرو ریخته نه. دیوارها اینبار فریبم داده بودند،که شاید حقم بوده است. من از محکمترین تکیه گاه غافل بوده ام،از او که هیچ وقت هیچ کسی را نمی فریبد که همه را نه به خاطر خودش که به خاطر خودشان همراه است و تکیه گاه.

حرف بزن ای...

avand — Fri, 17 Jul 2009 08:43:18 GMT

- حرف بزن...

· حرف هایم مثل نم علف هایی است که هیچ وقت دوست نداشتی رویشان بنشینی .

- اگر بروم حالا حالاها دیگر نمی آیم که حرف بزنی ، بی تابی کنی ، آرام شوی.بگو ای...

· حس کرده ای، حس وقتی که مشتی خاک را توی دستانت مشت می کنی که ذره ذره اش بماند برایت که با نمی آب شود بوی مطلق زندگی، اما باز ذره ها از لابلای انگشتانت در می روند و در امتداد نگاهت می ریزند روی زمین؟

- خوب ! حالا تو مشت خاکی یا ذره هایی که لغزیده اند روی زمین ؟

· من فشار آن دستی ام که خاک را با تمام قدرتش می فشارد که مبادا ذره ای از ذراتش روانه شود روی زمین.

- پس من خاک ام؟

· نه تو همان بوی خاک نم خورده ای که بوی زندگی می دهد برای من.

- چرا می ترسی از لحظه بعد و اینکه از خاک مشت شده ات چقدر ریخته است بر روی زمین .می شود غروب را هم از لبه دیوار کودکی و بدون هیچ ترسی دید؟نمی شود؟

· اگر همه خاک ریخت چه؟

- همیشه پایان سفر ، دری هست یا رو به فرود یا رو به اوج. فقط باید بر خیره گی دنیا چیره شد و زبری حرف مردم را مبادله پای و پای کرد با هرچه که می پسندی.

· خیره گی دنیا ؟زبری حرف مردم ؟ چگونه؟

- فقط باور کن که در این دنیا هیچ بن بستی نیست. آن وقت می شود گذر کرد از همه ترس ها به سادگی.به سادگی حس قدم زدن در همان کوچه ای که خواستم به خاطر بسپاری اش امتداد و هویت و سکوتش را.

· کاش نمی رفتی .کاش این ماه ها زودتر تمام می شدند.

- تو دیگر چرا؟"من که یک وجب پایین تر از بام خانه تان هستم "

· به حساب نقشه کاغذی که نشانم دادی؟ تو فعلا پشت هیچستانی.پشت هیچستان هم آدم تنهاست.تپه ها کوه اند ، شن ها نا آرام و آب آنقدر در تب و تاب که می شود یک چای داغ درست کرد از حرارتش.

- اگر سهراب بفهمد که چه کردی با شعرش ؟...سخت نگیر .این نیز بگذرد.

· بگذرد اما...

- می گویند آدم وقتی تنها می شود ، می رود پی تقدیرش.من هم آنجا به قول تو تنهام.پس باید دل سپرد به تقدیر. مگر نه؟

· نمی دانم .نمی دانم در این تقدیر هیچ کس ناخوانده ،کجای زندگی ام .اما دل می سپارم .دل می سپارم چون می خواهی...چون به قدرت او ایمان دارم .چون...

پا نوشت: این نوشته اولین دل نوشته از اولین صفحه از دفترچه خاطراتی است مشترک که قرار است تا صفحه 305 آن پر شود.

کاش...

avand — Mon, 13 Jul 2009 08:46:18 GMT

کاش آدم ها با هم صادق بودند و نیازی نبود که هیچ وقت به دیگران دروغ بگوییم و دروغ بگویند به ما.حتی آنهایی که ادعا می کنند خیلی دوستمان دارند، خیلی دوستشان داریم...

avand — Wed, 08 Jul 2009 14:52:18 GMT

این نوشته را امروز در وبلاگ نیلوفر عاکفیان خواندم .به دلم نشست ، زیبا بود و پر از آرامش .

سر می گذارم بر سجده

چشم هایم را می بندم

و استغفار می کنم

از هر آن چه کرده ام

و می طلبم

تمام بخششت را

آفتاب که می زند

بلند می شوم

حالا نوبت توست که چشمانت را ببندی...

به رنگ مداد رنگی هایم

avand — Sun, 28 Jun 2009 20:07:18 GMT

نقاشی های کودکانه ام همیشه یک قالب خاص داشت .خورشیدی چسبیده به دامن آبی آسمان .کوه هایی دست به دست هم داده و صف شده روی یک خط .هفت هایی که همیشه کلاغ بودند برایم .خانه ای که از دود کش آن دودی سیاه و سفید می غلطید بر روی آسمان و سنگ چینی گرد گرد بر دور خانه و گل هایی سبز و قرمز به حکم غالب بودن مداد رنگی های قرمز و سبزم در جعبه چوبی مداد رنگی هایی که مادر برای اولین نمازم خریده بود. نقاشی هایم با آنکه همیشه ایام قالبشان حفظ و حاشیه هاشان کم و زیاد می شدند ، اما دوست داشتنی بودند، حداقل برای خودم .وقتی هم که بزرگتر شدم ، آن قالب باز هم با من آمد و بزرگتر شد و حتی دکوپاژ روی سفال هایی که با لذت روی چرخ شکلشان داده بودم ، ناخود آگاه می شد همان تصویر ذهنی من و حالا هم که زمان سریع تر و سریع تر می گذرد و حتی بعضی وقت ها فرصت تامل کردن را هم از من می گیرد ، باز آن تصویر و قاب دور چین شده اش را با طناب محکم به خودم می بندم تا لذت کودکانه آن روزها باز تکرار شود در ذهنم و محو همان خیال دوست داشتنی شوم به وقت ثانیه هایی که تلخ اند یا که سخت و پر از همهمه. می دانم که می ماند آن تصویر برایم تا ابد حتی اگر که من نخواهم بماند و ای کاش که تمام خاطره های خوب زندگی قاب به قاب چیده می شدند در قفسه های ذهنمان تا دیگر جایی برای خط خطی های مداد مشکی جعبه مداد رنگی هایمان نماند.

یک سال بزرگتر شدم

avand — Sat, 20 Jun 2009 08:03:18 GMT

نوازش مادرم با صدای اذان صبح در هر سال یعنی اینکه امروز ، روز تولد توست و یک سال بزرگتر شدی.خدا را شکر که سال گذشته با همه خوبی ها و بدی هایش ،سال خوبی بود.

خورشید من...

avand — Wed, 27 May 2009 05:31:18 GMT

- خوب کشیدمش مگر نه؟ خورشیدم را می گویم .

- خورشید من با همه خورشیدهای تو ، فرق دارد ، من می گویم فرقی به وسعت کودکی روح من و دلتنگی های روح تو . تو بگو به دید من و نگاه تو.

- من می گویم ، خورشیدم زرد نیست ، مثل جوراب های زرد تو . تو بگو خورشیدت زرد خنثی است به خاطر عادت های هر روز تو.

- من می گویم خورشیدم ، دایره ای است اما نه به دقت دایره هایی که پرگار میانجی گرد بودنشان می شود بر روی کاغذ سپید، تو بگو خورشیدت گرد است چون تو نکشیده ای آن را بر طاق آسمان.

- من می گویم نورهای خورشیدم 7 ، 8 خطٍ صاف و کوتاه و بلندند که قد بلندترینشان به زمین می رسد و مهربانی فسقلی ترینشان مات می شود بر روی گونه های ابر چهار زانو نشسته ام بر لب طاقچه آسمان. تو بگو نورهای خورشیدت ، نور است به حساب تمام فرمول های فیزیک و شیمی دوران دبیرستانمان.

- من می گویم خورشیدم می آید تا پشت پنجره، پنجره گچی که دزدکی کشیده ام بر روی آجرهای قهوه ای شده دیوار خانه همسایه. تو بگو خورشیدت ، گچ روی آجر است، باران خوب می داند که چطور بشویدش .

- من می گویم ، خورشیدم می ماند ، حتی وقتی که شب می آید و خورشید تو را با خودش می برد. تو بگو ، خورشیدت باید برود چون ماه و خورشید از جنس هم نیستند که بمانند برای هم.

- من می گویم خورشیدم مهربان است ، چون من هنوز نامهربانی ها را یاد نگرفته ام. تو بگو ، خورشید مهری ندارد که مهربانی تقسیم شود برای تو و من .

- من می گویم خورشیدم فرق دارد ، مثل نگاه تو. تو بگو خورشید ، خورشید است ، اما به دید من و نگاه تو.

سفید هایم ،سیاه شده اند

avand — Sun, 24 May 2009 12:56:03 GMT

بالاتر از سیاهی هم رنگی هست.مادرم همیشه روان شناسی خاص خودش را دارد.برای او بالاتر از سیاهی ،سپیدی است، چون دیگر دلی در میانه راه نمی ماند و تکلیفش را باخودش مشخص می کند....دلم آن سپیدی را می خواهد که مادرم می بیند.