گاهی عادت می کنیم، به بودن بسیاری از آدم ها،گاهی وابسته می شویم به آدم هایی که انتخابشان کرده ایم از میان دور و بری هایمان و گاهی مرز بین وابستگی و دوست داشتن محو می شود و عادت کردن ، واژه ای بی تقدس و این گونه است که دیگران می خوانند ما را به نام هایی که خودشان دوست دارند.

نمی دانم که من را دیگری برای تو چه می خواند ، ولی می دانم که تو مرا به چه می خوانی ...

صبور بمان و محکم و مرد تر از قبل ...